Piscine Molitor

piscine Molitor

Na de bezigheid waarin Parijs net voor de zomer verzeild was geraakt, viel het na een  teleurstellend voetbalresultaat (nooit gedacht dat ik dit woord op dit blog zou uittikken) in een verstilde zomer. En omdat er in Parijs niks gebeurt in de zomer, moet men zelf maar wat gaan doen.

Uit naam van de verslaggeving werd ik uitgenodigd voor een aperitief op het dakterras van het Piscine Molitor. Voor de non-intimi: Piscine Molitor is een zwembad waar men naar zegge honderd euro neerlegt (HONDERD EURO beste mensen!!) om een dag met de bips in het water te hangen. Of dit bedrag klopt weet ik niet. Als ik de website van het Molitor consulteer prijkt er in een hoekje een cryptisch prijslijstje waar alle bedragen nog veel hoger liggen, maar waar het moeilijk te definiëren is waar deze precies voor staan. Begrijpelijk dat ze dit soort zaken vaag houden, hun clientèle zal meest waarschijnlijk niet zo moeilijk doen over details, denk ik.

Lees verder “Piscine Molitor”

Over-stromingen

EK Parijs 2016: Eiffeltoren en canzone

Uw schrijfster is een beetje stil de laatste tijd en dat is geheel zonder reden, want er gebeurt heel wat in Parijs. De stad wordt namelijk overspoeld door regen, voetbalsupporters en stakers, waarbij het moeilijk is vast te stellen welk van de drie het meest verwoestend is.

Voor de voetbaltoerist zal Parijs dezer dagen een interessante gewaarwording zijn. De oevers van de Seine zijn nog nat en waar hij hoopt een beetje ravage aan te richten, daar zijn de stakers hem voor.

Parijs is sowieso een rare stad voor een EK voetbal: veel te snob. Het leuke is dat de voetbaltoerist maling heeft aan de Parijse etiquette van wat hoort en wat niet hoort. Een goede les voor de Parijzenaar, me dunkt, die tijdens deze bijzondere periode zijn chique ego even opzij kan leggen en voor zijn persoonlijke ontwikkeling inspiratie kan zoeken bij de voetbaltoerist. Ik denk hierbij zoal aan de volgende nuttige tips:

Lees verder “Over-stromingen”

Politiek, saaie polémique!

Politiek-Frankrijk

In 2012 belande ik in Parijs, om precies te zijn op het moment dat mijnheer Hollande de verkiezingen had gewonnen: precies 4 jaar geleden dus. Via via was ik op de dag des oordeel uitgenodigd bij een grondig overtuigde socialiste die bij bekendmaking van de uitslag uit haar dak ging, ons champagne inschonk, en vervolgens gehaast met vlag naar de Place de la Bastille afstormde om daar haar vaderlandsliefde te uiten. Eenmaal daar aangekomen vond daar een uitzinnig spektakel plaats: men wist van vreugde niet waar men het van moest hebben en klom daarom maar in lantarenpalen en op standbeelden, al toeterend, juichend enzovoorts.

Toch wat anders dan een overwinninkje Balkenende of Rutte in het Koninkrijk der Nederlanden.

‘In dit land lééft de politiek dus echt’, dacht ik toen.

Mocht dat toentertijd nogal een open deur van een conclusie lijken, anno 2016 breng ik deze politieke beschouwing zowaar in twijfel. Want, wat neem ik allereerst bij mijzelve waar? Als een doorgaans toch relatief maatschappelijk betrokken persoon volg ik de Franse politiek simpelweg niet.

Toch niet zo best, want er valt over Frankrijk anno 2016 best wat te zeggen. Maar grote demonstraties ten spijt is de politiek hier gek genoeg nogal statisch en saai. Hoe krijgen die Fransen, toch niet de minste debaters, dat voor elkaar? Ik probeer hier een verklaring te vinden.

Lees verder “Politiek, saaie polémique!”

Ongewone mensen

Een tijdje geleden was ik in Nederland, alwaar ik tijdens een boekpresentatie aan de praat raakte met een man die zich voorbereidde om naar de hemel te gaan.

Dat doen er misschien meerderen op deze aarde, maar de voorbereidingen van de persoon in kwestie waren zeer concreet en bovendien onorthodox. Zo had hij bijvoorbeeld een rugzakje met spullen voor in de hemel en wist dat er maar een beperkt aantal plaatsen daarboven beschikbaar was (vijftien geloof ik, of misschien twintig), waardoor je dus wel heel erg je best moest doen hier op aarde. Ook wist hij al precies hoe de overgang naar de Andere Wereld zich zou afspelen: hij zou opeens verdwijnen en zijn kleding zouden als vodden op de grond achterblijven – de teletransportatie gebeurde blijkbaar naakt. (Hoe het dan met die rugzak zat, weet ik niet.)

Voor mij was er in principe geen plek meer in dit exclusieve plekje in het hiernamaals, maar wilde ik nog enige kans maken dan moest ik vooral geen lippenstift dragen. En mijn rokje kon eigenlijk ook niet.

Editions-Baleine

Terwijl de beste man mij dit vertelde merkte ik dat de rest van het gezelschap dat ons omringde geruisloos afstand had genomen. En omdat bij mij het kwartje iets later was gevallen omdat ik er nog even vanuit was gegaan dat ik te maken had met iemand met een zeer levendige fantasie of een ongebruikelijk gevoel voor humor, was ik nu zijn enige gesprekspartner.

Wie de man kende op deze gelegenheid, en wat hij zocht? Waarschijnlijk niemand en niets. Maar terug in Parijs bleef de ontmoeting in mijn hoofd hangen en opeens besefte ik waarom: de ietwat vreemde man had ik toch niet zo snel op een boekpresentatie in Parijs tegen kunnen komen.

Lees verder “Ongewone mensen”

Gelukszoekers, deel 2

centre-pompidou

Aan het eind van de afgelopen zomer werd uw schrijfster geconfronteerd met asielzoekers die gerangschikt op matrasjes lagen onder een trendy bar met uitzicht over de Seine. Het is alweer even geleden, maar desalniettemin is die onplezierige confrontatie blijven doorsudderen in mijn gemakzuchtige geest. De vluchtelingen bleven in het nieuws en bovendien fladderden er uitnodigingen voorbij in mijn Facebook-nieuwsfeed, waardoor het een beetje ongemakkelijk werd om de hele tijd niet op die uitnodigingen in te gaan.

Dus toen op een dag vriendin Mathilde vertelde dat ze zich ontfermde over een Soedanees zag ik daarom uiteindelijk een kans die ik niet langer kon ontwijken. Ik zou mij nuttig maken in het begeleiden van een Soedanees +1 naar de bibliotheek van het Centre Pompidou, alwaar Mathilde hen een gratis computercursus Frans wilde tonen. Een eerste stap naar hun Franse integratie, zeg maar.

Lees verder “Gelukszoekers, deel 2”

Aanslagen in Parijs: 13 november en het vreemde weekend dat er op volgde

Vrijdag de 13e, november 2015

We wilden eigenlijk naar een tof evenement met cocktail in het Fondation Louis Vuitton, maar waren te lui geweest om te reserveren. Thuisblijven is geen optie op een vrijdagavond, het weekend is te vers. Bestemmingen flitsen voorbij: Canal St Martin, de Marais, Oberkampf, Pigalle? Pigalle.

Prima, Pigalle. Half tien.

We bezoeken een ruime bar met rooftop en veel bloemetjes die de Bar à Bulles heet, een naam die is gekozen om vrolijk te stemmen. Maar de avond kan nog bruisender, bedenk ik. Misschien moet ik wat vrienden opbellen die hier in de buurt wonen, of misschien moeten we naar een feestje waar vriendin M. het over had, dat gehost wordt door een diplomaat die zijn diplomatieke onschendbaarheid misbruikt om ongeneerde feesten te geven in een ongeneerd luxueus appartement. Maar voordat de avond een wending kan nemen en ik een slok van mijn Aperol Spritz kan nemen stuurt vriendin M.: ‘Hebben jullie gezien dat er momenteel aanslagen zijn in Parijs?’

Aanslagen Parijs 13 november: Fluctuat nec mergitur

Lees verder “Aanslagen in Parijs: 13 november en het vreemde weekend dat er op volgde”

Parijs voor beginners les #8: Wonen

Het is weer hoog tijd voor een cursusonderdeel, en wel die over Wonen In Parijs. Heeft men hier een cursus in nodig, hoor ik u denken? Wonen, dat doet men toch gewoon? Jaja, gaat u maar eens wonen in een hok van 18m² dat een appartement wordt genoemd en dan kijken we wel hoe u zichzelf redt.

Bij dezen daarom enkele tips om u mentaal voor te bereiden, mocht u de vreemde wens hebben zich ooit in Parijs te nestelen.

Parijse gevel

Lees verder “Parijs voor beginners les #8: Wonen”

Gelukszoekers

kade vlakbij de Bibliothèque François Mitterand

Het is een mooie nazomerdag en een vriendin en ik besluiten af te spreken in de buurt van de Bibliothèque François Mitterand, langs de Seine, waar zich barretjes op bootjes bevinden en mensen picknicken op de brede kades. Het is een strak moderne plek, die in de zomer aangenaam en atypisch aandoet voor Parijs. In de winter snoeit de wind er hard langs de glazen vierkanten gebouwen en is er niemand.

Maar nu zijn er veel: mensen. We lopen noordwaarts richting de Gare d’Austerlitz langs een soort van strandrestaurants die dus in strikte zin geen strandrestaurants zijn maar kade-restaurants, maar waar mensen evengoed in strandstoelen loungen en rosé en Aperol Spritz drinken. Dan lopen we vlak voor een brug waarvan we zien dat er een heleboel mensen op matrassen en in tenten liggen. Het zijn er te veel om de gebruikelijke zwervers te zijn en bovendien lijken ze te goed georganiseerd en zijn ze zwart en zijn het soms hele families. Het kwartje valt al snel: vluchtelingen.

Lees verder “Gelukszoekers”