Serieuze zaken, serieuze mensen

Elk volk heeft wel wat. Niet dat ik er plezier in beleef om de negatieve kanten van de Parijzenaars te belichten, maar ik moet toch maar eens noemen dat de Fransman over het algemeen slecht om zichzelf kan lachen. Want hij neemt de dingen in het leven over het algemeen zeer serieus, en dus ook met zichzelf valt er niet te spotten.

Foutje toegeven? Nee hoor.
Kritiekje geven? Egootje gekrenkt.
Oreert ie eindeloos door alsof hij de absolute wijsheid heeft gevonden? O wee je gebeente hem in de rede te vallen.

Als je al een tijdje in Parijs zit, denk je dat dit normaal is. Maar pas op een buitenlandse reis, of in contact met collega’s die van verre komen merk je: wat een ontspannend gesprek! Ik ben helemaal niet bang om een domme opmerking te maken! Want als er een fout is, dan lach je erom, en is de spanning weg. Blunder vergeten.

Parijs daarentegen, is geen stad voor foutenmakende sukkels. Al zodra je iemand ontmoet word je als eerst kritisch van kop tot teen gescand. De Parijzenaar gaat op die manier na of je wel een waardige gesprekspartner bent, enkel oordelend op hoe je erbij staat. En dan moet het gesprek nog beginnen.

Parijzenaar in de zon

Lees verder

Confrontatie, sensatie!

Vraag iemand om de typische Nederlander te beschrijven en men zegt: direct.

Echter, na een ontmoeting met een Française zei een Nederlandse vriendin ooit tegen me: ‘Heel typisch Frans was ze, zo héél direct!’

En ze was niet de enige die ik die opmerking heb horen maken. Is dat dan een eigenschap die de Fransen in gemeen hebben met de Nederlanders? Ik hoor immers ook vaak: ‘Ze zijn maar kronkelig, die Fransen, je weet maar nooit hoe het echt zit.’

Maar hoe zit het dan wel? Daar heb ik nu zo’n beetje mijn conclusie over getrokken.

Waarom een Nederlander direct is:

Een Nederlander zegt wat ie denkt omdat ie denkt dat eerlijk zijn een goed idee is. Het maakt de communicatie immers efficiënter. Verder denkt de Nederlander bij het uitspreken van een eerlijke zin niet per sé veel na over de consequenties: of het hard aan komt bij de ontvanger, of dat daarbij zijn reputatie op het spel staat… Nee, hij denkt iets dus hij zegt het – waarom zou er meer zijn dan dat. Wij ‘Ollanders zijn lekker simpel, toch?

Waarom een Fransman “direct” is:

Een Fransman daarentegen zegt graag waar het op staat voor het effect, dat is: een confrontatie aan te gaan. Fransen koesteren het idee om met verve voor hun mening uit te komen. En die geven ze, net zoals Nederlanders, vaak gevraagd en ongevraagd. (Vooral ongevraagd.) Mààr: Als je dus een Parijzenaar wat venijnige Franse woorden hoort spuwen, dan is het niet zo maar een mededeling van zijn mening. Hij bedoelt er meer mee. Het zegt namelijk:

  1. Ik bevind me momenteel in de hiërarchische/contextuele positie om dit te kunnen zeggen.
  2. Dit is dus een mooie gelegenheid je op je plaats te zetten.
  3. Ik ga een discussie aan! Ha! Kom maar op met je verweer!

Wat de Fransman daadwerkelijk met zijn confrontatie bedoelt, is alsnog moeilijk te achterhalen (als er überhaupt al een reden is). Wat er wel altijd wordt verwacht, is een tegenreactie. Anders is de confrontatie immers zinloos. Het oneens zijn wordt veel meer in het vaandel gedragen dan bepaalde ideeën die simpele zielen waarderen, zoals “samenwerking” of “service”.

Vuurspuwer spuwt zijn mening

Lees verder

Quiz: test of u geschikt bent voor Parijs

Voordat ik met mijn koffertje met een enkeltje richting Parijs vertrok heb ik mij vaak afgevraagd of het wat voor me was, Parijs. Want het beeld dat er over Paris bestaat is uiteraard veel te romantisch: u wordt wakker met een petit café op het terras, werkt tot een uurtje of vijf maar niet langer want dat mag niet van de vakbond, en na werktijd staan lange romantische wandelingen langs de Seine op de agenda, of eigenlijk heeft u helemaal geen agenda, want die heeft u natuurlijk nog in Nederland weggegooid!

Om u voor dit soort waanideeën te behoeden heb ik dus een quiz gemaakt.

Aarzel niet langer en speel!

Ik hoor graag of u er iets aan heeft.

Quiz: bent u geschikt voor Parijs?

In de rij staan, 10 versies

Wie in Parijs woont, moet gewend raken om in de rij te staan. Wat dat betreft lijkt Paris net een communistisch land: te veel vraag, chronisch te weinig aanbod.

Of, is het echt een economische kwestie of meer een kwestie van kuddegedrag: iedereen doet het, dus ik sluit me maar aan?

Ik kwam tot een kleine discussie hierover toen ik op zoek was naar een ijsje. Op een aangename lentedag, een zaterdag, in de wijk Saint Germain. Goed, dat is natuurlijk vragen om een rij. Maar de rij van de ijscozaak liep tot twee winkels verder!

Absurd, was de reactie van mij en een Engelse vriendin. Die wachttijd weegt toch niet op tegen het plezier dat een ijsje biedt? Al in verhouding tot de tijd zou je niet langer in de rij moeten staan dan dat het duurt om je ijsje op te likken. En een ijsje is een luxe, geen absolute noodzaak voor een aangename dag.

ijsjes in een houder

Voor ons dan maar geen ijsje, dus.

Wel vroegen we ons af wat die mensen bezielde, om je zo aan die gigantische rij aan te sluiten.

Lees verder

Meringue-bij

Weer een pâtisserie-bedenksel dat ik met u moest delen: een meringue-bij! Schattig, niet?
Helaas was bij thuiskomst een van zijn vleugeltjes gebroken, maar nog erger was het toen ik z’n kopje eraf moest bijten.

Madame, mademoiselle

Mejuffrouw: in het Nederlands een potsierlijk, uit het gebruik geraakt woordje, en tot in de jaren 1970 was de officiële status voor ongehuwde Hollandaises. Kunt u het zich nog voorstellen?

In Frankrijk houdt men niet zo van verandering, maar uiteindelijk lukt het ook hen niet het verloop van de tijd tegen te houden: hier hebben volhardende feministen ditzelfde resultaat in 2012 behaald.

Jaja.

Daar gingen ongetwijfeld flinke strijden, provocerende campagnes en verhitte debatten aan vooraf, de Fransen kennende. Maar een hokje “mejuffrouw” op het formulier is nu ook hier een verboden zaak.

Echter, zoals alles in Frankrijk paradoxaal is, wordt er in het dagelijks leven natuurlijk nog flink op los gemademoiselled. Daar verandert geen woedende feministe iets aan. Want mademoisellen heeft iets frivools, voor zowel zender als ontvanger. En frivoliteit, daar houden Fransen wél van.

rue Madame straatnaambordje

rue Mademoiselle straatnaambordje

En het voegt toegegeven ook wat charme toe aan de dagelijkse omgang. Zo van, als je in je restaurant om de hoek even een glaasje wilt gaan drinken maar alle tafels bezet zijn, de ober “Mademoiselle est connue”  tegen zijn patron zegt en er dan bliksems snel een plaatsje voor je vrij is gemaakt. Gecharmeerd neem je je plaats in je stoeltje. Ging dat even makkelijk!

Lees verder

Mannetje in de regen

Op kantoor laat ik de boel de boel. Het is weer is zonnig. Zwoel. Ik heb geen haast en het wordt nog even niet donker. Ik besluit naar huis te lopen. Duurt een ruime uur. De route is prachtig.

Op nog zo’n halve kilometer te gaan vallen er druppels op mijn schouders. Het moest er van komen, die regen. Maar als ik hard doorwandel kan ik misschien net niet al te doorweekt thuis komen, denk ik.

Stoplicht bij zonsondergang

Niet dus.

De regen stort los, mijn parapluutje helpt voor geen meter want de druppels ketsen even goed van onderen als van boven en ik schiet naar een afdakje van een gebouw. Samen met mij schuilen een mevrouw en een mannetje.

‘Wat een weer hè!’ roept het mannetje.

‘Jaja’, zeg ik.

‘De druppels zijn echt enorm!’

Zomaar praatjes maken met onbekenden in Parijs. Niemand lijkt er in deze stad voor in, en toch kom je toch juist vaak praatjesmakers tegen. Vooral als je je in een situatie bevindt waarover je je kunt verontwaardigen. En dit mannetje is verontwaardigd over de bui. Want hij stort zich werkelijk te pletter op de straat, die als het gevolg hiervan verandert in een rivier. Buitensporig is ie.

Iets aan het mannetje is niet normaal. Misschien is ie licht autistisch, of een heel klein beetje zwakzinnig. Het is moeilijk zijn leeftijd in te schatten, want hij is klein en tenger maar heeft een doorleefde kop en tegelijkertijd spreekt hij met kinderlijk enthousiasme.

Het praatje gaat verder.

Lees verder

Gebakje

Wat kan er mis zijn met een land dat zulke gebakjes maakt?

La Parisienne

De Parisienne heeft een mythische status. Ze is bewonderd in vele films, tijdschriften, modebijbels, hippe blogs en romans. Dat ze stijlvol is weten wij allen op aarde.

En ik moet toegeven: toen ik in Parijs kwam, zelfs als toerist al, wilde ik niets liever dan een dag wakker worden in een minuscuul Parijs’ appartementje, me na een douche achteloos in een paar mooie kledingstukken steken die wonderlijk elegant om mijn immer ranke lichaampje zouden blijven hangen, om vervolgens met 2 losse borstelvegen mijn haar perfect nonchalant te doen laten zitten. Op weg naar kantoor zou ik ‘hop!’ even een p’tit café aan het comptoir beneden drinken alvorens af te dalen in de metro.

En ô, Franse vriendjes zou ik hebben, even koket als ik. De avonden zouden worden zich vullen met eindeloos durende verrukkelijke dîners met een even oneindige fles goede wijn (en dus niet van € 3 bij een niet nader te noemen “kwaliteitssupermarkt” met de initialen A.H.). Dit alles zonder dat mijn ranke lijfje enige bijeffecten van dit genot zou vertonen. Want Parisiennes zijn immer nooit dik! (Dat is werkelijk fantastisch.) Franse woorden en volzinnen en stopwoordjes zouden vloeien als water, of nee wijn natuurlijk, literatuur zou vanzelfsprekend geciteerd worden, Franse ironie zou hoogtij vieren. Een op zijn ergst lichte kater zou op een zondag worden getroost met een bezoek aan een tentoonstellinkje in een krullerig paleis. En patisserie, ô patisserie! Eclairs, financiers en macarons - een Parisienne eet natuurlijk geen muffe appelkoek.

parisiennes

Goed. Dus. Inmiddels weten we beter. Na al dat ophemelen her en der wordt het eens tijd voor een realistischer kijk op de Parisienne, niet?

Lees verder

Hoe om te gaan met zwervers?

Niet, kun je heel makkelijk beantwoorden. Want zo gaat het meestal.

Sinds ik in Parijs woon heb ik het niet zo humane mechanisme ontwikkeld om te doen of ik ze niet zie, de daklozen. En als ze in de hardop om geld vragen, doe ik of ik het niet hoor. Heel erg, maar iedereen doet het. Omdat het er veel te veel zijn. En dat is natuurlijk geen excuus. Juist niet. Maar er heel politiek correct over doen, is simpelweg hypocriet.

In Frankrijk heten zwervers “sans domicile fixe”, wat “zonder vast woonadres” heet. Ze zijn dus niet eens een zelfstandig naamwoord, enkel een eufemistische beschrijving. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt die eufemisme ook nog eens afgekort tot “SDF”. Net geen EDF, GDF wat voor Electricité dan wel Gaz de France dat je van je maandelijkse vastenlastenrekening kent.

SDF: sans domicile fixe

Maar laten we wel wezen, als we onze aangenaam-leven-filter uitzetten, behoren de daklozen tot het stadsaanzicht van Parijs, evengoed als de boulangeries, de kalkstenen façades en de terrassen op de hoek van de straat. Sommigen kiezen als woonplek een verlaten brug, anderen slaan hun slaapzak op naast de mooiste toeristenattracties. Omdat ik ze eigenlijk nooit spreek weet ik niet wie ze precies zijn, waarom ze precies leven zoals ze leven, het is toch een beetje een gescheiden wereld. Dus bij gebrek aan informatie constateer ik enkele profielen:

Lees verder

Blog op WordPress.com.
Het Esquire thema.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 121 andere volgers

%d bloggers like this: