De Parijzenaar

Het is een onderwerp waar ik al een tijdje omheen draai, maar desalniettemin dunkt het me onvermijdelijk hier iets over te schrijven: de Parijzenaar.

Waar het heel makkelijk is iets over de Parisienne te vertellen, is het als heteroseksuele vrouw lastiger iets algemeens te zeggen over de mannelijke inwoners van deze stad. De Parijzenaar bestaat natuurlijk niet, maar toch vind ik dat de mythe van de Parijzenaar niet aan verbeelding onderdoet aan die van de Parisienne.

Parijzenaar op een terras

Laten we daarom beginnen met het makkelijke werk: waaraan herkent men de klassieke Parijzenaar? De Parijzenaar is dun, komt zelden voorbij de 1m80, is blasé, onvermoeibaar charmant, hedonistisch, lichtelijk depressief, romantisch, ongrijpbaar, weet ondanks zijn indrukwekkende algemene kennis oppervlakkig te blijven en heeft een feilloze smaak.

U begrijpt dus dat de Parijzenaar zich in eerste instantie beter leent voor een romantisch avontuur dan voor een lang en gelukkig burgerlijk leven.

Lees verder

Landen die door Frankrijk worden gerespecteerd

Het is op dit blog zeker niet mijn bedoeling om clichés over Fransen in stand te houden. U hoort mij daarom ook niet zeggen dat alle Fransen chauvinist zijn. Met alle kritiek die ze op hun eigen land hebben zou dat te simpel zijn gesteld. Het is enkel bij gebrek aan betere landen dat Fransen vinden dat Frankrijk er toch wel boven uit steekt. En dat is iets heel anders. Er is wellicht geen enkel land dat op alle niveaus de Fransen evenaart dan wel voorbij steekt, maar er zijn wel een aantal landen die op bepaalde punten gerespecteerd worden. Ik noteer ze voor u: Italië. Japan.

Dat was het.

Trevi fontein

(Of nou… laten we Amerika niet vergeten. Ik kan me niet voorstellen dat ergens net zoveel hamburgers worden gegeten als in Parijs, maar hoewel de Fransen stiekem de grootste Amerikanofielen zijn blijft dit om een of andere reden dus stiekem en hebben we het hier verder niet over. Ik verwijs u door naar een stukje dat ik hierover op een andere website heb geschreven.)

Voor Fransen zijn de Italianen en Japanners dus de enige volkeren zijn die “er” iets van hebben gesnapt. Dit “er” slaat op een bepaalde finesse. Dit is lastig uit te leggen, aangezien alleen Fransen, Japanners en Italianen er iets van begrijpen. Maar bij deze toch een poging.

Lees verder

Nog heel even Charlie

Place de la République, 7 januari 2015

Eerst was er het geweld, toen het mediageweld. Wellicht heeft u sinds de stortvloed van live blogs, reportages, opinies, duidingen en cartoonschetsen een lichte intolerantie ontwikkeld voor de naam “Charlie”, of heeft deze naam zich inmiddels alweer naar uw middentermijngeheugen verplaatst, opdat het in de verdere toekomst alleen nog de herinnering oproept van “waar u ook alweer was” op de dag dat er een aanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo werd gepleegd.

En nu is er net weer nieuws uit Denemarken en alles wat daarmee gepaard gaat.

Ik heb zeker niet de illusie dat dit blogje nog een groots inzicht kan toevoegen aan uw volle brein. Maar omdat het ook een beetje gek zijn om zomaar het onderwerp heen te stappen, bij deze een kleine voetnoot.

Lees verder

Je suis Charlie

pic.twitter.com/2ueZtvUlsX

Ook Bises de Paris rouwt. En schrijft daarna weer verder.

Bises de Paris ! op Schrijver in Frankrijk

Met enige trots wijs ik u op een ‘Bises de Paris !’ column die is vandaag verschenen op de website ‘Schrijver in Frankrijk‘!

Schrijver in Frankrijk is een website van auteur Caspar Visser ‘t Hooft, die over een indrukwekkende voorraad van gastcolumns beschikt van in Frankrijk gestationeerde schrijvers. Denk aan Adriaan van Dis, Mensje van Keulen, Annelies Verbeke, Ilja Gort… en nu dus ook uw Bises de Paris-schrijfster!

Lees snel verder!

Les bobos

Als u in Parijs woont hoef ik het niet uit te leggen. Maar mocht dit niet het geval zijn (of woont u in een grot in Parijs – toch onwaarschijnlijk) dan is het hoog tijd dat dit blog het fenomeen “bobo” aan u uitlegt.

Bobo staat voor bohémien bourgeois, wat men zou kunnen vertalen als hippie-achtige snobs. Echter, als men ze vergelijkt met de sixtiesgedachten zijn het de grootste nepperdhippies die men zou kunnen bedenken. Het bohémien is om aan te geven dat men links stemt, maar behalve het kruisje op het stembiljet is er in de praktijk bitter weinig sprake van idealisme. Het bourgeois staat voor het feit dat men middle class, hoogopgeleid en snobistisch is, zonder overigens per sé van zeer goede huize te komen.

Deze twee elementen gaan in Parijs zeer goed samen, onder de “jongere generatie”.

Echter wordt het label bobo geplakt op zo’n beetje vanalles dat jong is en niet compleet reactionair. Tijd dus om de verschillende types bobo te filteren.

Canal Saint Martin

Lees verder

Frans familiefeodalisme

Zo, dat is een mooie alliteratie om mee te beginnen, niet? En ‘t is de aankondiging van een lichtelijk economisch getint blogje. (Niet meteen wegrennen, alstublieft!)

Want het is u wellicht niet ontgaan dat een zekere Franse econoom genaamd Thomas Piketty op wonderlijke wijze furore heeft gemaakt bij de ideologische tegenpool van Frankrijk: de Verenigde Staten. De Franse hoogleraar werd er geroemd om zijn boek dat uitlegt dat (familie)kapitaal sneller groeit dan het kapitaal waarvoor wordt gewerkt, waardoor het ongelijkheidsgat steeds gapender wordt.

Standbeeldje en bloemboeketjes

Op wonderlijke wijze zei ik, want zoals u weet zijn de VS gewoonlijk nogal dwars van linkse praat over ongelijkheid. Maar in Frankrijk zelf, waar het boek een jaar eerder is verschenen, was de ophef niet bijzonder groot. Misgunnen de Fransen het succes van een briljant landgenoot? Neen, lijkt me, want het boek lijkt te bevestigen wat hier een vanzelfsprekendheid is: het is bijna onmogelijk rijk te worden door te werken. En dat komt niet alleen door de beroemde belastingen alhier.

Wonende in Parijs is bij mij sinds kort pas het kwartje pas echt gevallen. Wat was ik naïef te denken dat ik in een westerse open economie leefde! Want wat ik zoal constateer is dit:

Lees verder

Parijs voor beginners, les #7: Le quartier

Indien u een trouwe volgeling bent van deze cursus, heeft u kunnen lezen dat Parijs een stad is die is opgedeeld in noord en zuid, oost en west (jaja), in arrondissementen en in metrohaltes. Al deze elementen bij elkaar bepalen de reputatie van de wijk waar u woont, en deze heet simpelweg uw quartier. Omdat het quartier een essentieel onderdeel is van uw Parijse bestaan, leek het me zinvol hier een lesje aan te besteden. Het ene quartier is immers het andere niet!

boulangerie tabac pharmacie

De heilige 3-eenheid: boulangerie, pharmacie, tabac

Om maar te beginnen met een vanzelfsprekendheid: zonder deze drie kan een quartier zich geen quartier noemen. Meest waarschijnlijk kent uw quartier wel zestien pharmacies, zeven boulangeries en zes tabacs, maar zelfs het meest slaperige en verlaten hoekje van Parijs heeft er van alle per definitie één. De heilige drie-eenheid zorgt er in elk geval voor dat u nooit zonder medicijnen, sigaretten, stokbrood of koffie hoeft te leven. En dat is een groot levensgemak. Het is bijna zonde als u op een zondag vergeet uw pain aux raisins of tartelette au citron voor de petit déj dan wel goûter bij de bakker om de hoek haalt. Alle negatieve eigenschappen die ik op dit blog over Parijzenaars heb genoemd vallen in het niet bij het genot van de Franse patisserie. Lees verder

Een kleurrijk terras

In Parijs geniet men momenteel druk van de nazomer. Of misschien geen na ZOMER, want een zomer had Parijs niet dit jaar. Een été indien, kunnen we maar beter zeggen.

 

 

Toeristen

Het is weer augustus. De Parijzenaars zijn weg, de toeristen nemen hun plaats in. Zo ook in de metro.

In de drie stoelen tegenover me zit een 3-personig gezin. Duidelijk toerist. De moeder zit links, zij draagt een slap t-shirt en sportschoenen. De vader zit in het midden, hij heeft een wat ouderwetse bril en draagt zowaar sokken in zijn wandelsandalen. Beiden staren ze met enige melancholie voor zich uit. Ze lijken niet alleen een beetje triest, maar ook erg goeiig, en als ik eerlijk moet toegeven ook een beetje dom. Maar wel heel lief.

Toeristen

De zoon zit naast de vader. De appel valt niet ver van de boom. Iets in de combinatie tussen vader en moeder heeft ervoor gezorgd dat de zoon gloedoranje haar heeft, dat geinig onder zijn, in zijn thuisland mogelijk hippe, zwarte hoed uit krult.

Ze zwijgen.

Dat is jammer, want ik ben benieuwd waar ze vandaan komen. Dat ze Germaans zijn, is duidelijk. Hoe langer je in een Latijns land woont, hoe belachelijker Germaanse toeristen lijken. Niet alleen steken ze met hun stevige bottenstelsel al kop en schouder boven de frêle Fransen uit – nee, alsof ze van nature niet al robuust genoeg zijn kleden ze zich ook nog eens als ware ze met een levensriskerende expeditie over de noordpool bezig zijn: windjacks, trekkingschoenen, rugzakken met heel veel klepjes.. Waar zouden ze toch bang voor zijn, die flinke Germanen? Heel onnodig allemaal.

Dan plots wordt er omgeroepen dat de metro wegens werkzaamheden een halte over gaat slaan. In het Frans.

Lees verder

Blog op WordPress.com.
Het Esquire thema.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 175 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: