Le pique nique

Het is weer zomer, ook in Parijs. Deze maand hebben we flink last gehad van forse temperaturen, en ik kan zoal melden dat ik een werkdag van 40° C heb overleefd, op een zevende etage in een oud gebouw zonder airco en met grote ramen die slechts op een kiertje open kunnen.

De straten zijn gloeiend heet, men gaat de metro niet in zonder anticipaties over okselluchten van medepassagiers, en verkoeling vindt men niet echt ergens. Mààr, de hitte in Parijs brengt één groot plezier met zich mee dat dit alles teniet doet en dat is le pique nique.

Picknick bij de Notre Dame in Parijs

Kom in de zomer in Parijs en wandel langs de Seine: het zal u nauwelijks lukken zonder over de picknickende mensenmassa te struikelen. Daarom hier een kleine toelichting over enkele essentiële elementen betreffende de Parijse picknick.

Continue reading “Le pique nique”

De banlieue

Kaart banlieue met vraagtekens

Eigenlijk gaat dit blog per definitie niet over de banlieue, want hij gaat over Parijs. Het was dan ook nooit in me opgekomen om over de voorsteden van Parijs te schrijven, want een beetje Parisienne als ik ben betreed ik nimmer een voet buiten de stadsmuren van mijn prachtige bastion. Tot een reisje naar het vliegveld dat me opeens het idee gaf: hee, er zijn ook een heleboel mensen die niet in Parijs wonen maar wel vlakbij en dat stedelijke gebied reikt best wel ver. (!)

Een horizonverbredende gedachte, dus.

Continue reading “De banlieue”

Nederlanders: wat ervan te vinden

Laten we het eens over Nederlanders hebben. Nederland is niet het eerste land waar Fransen een mening over hebben, maar toch: het land bestaat, men weet ervan, en het gebeurt dat een Fransman al dan niet per ongeluk in Amsterdam belandt, hier heldere of minder heldere herinneringen aan overhoudt, of via een toevallig contact met een Nederlands iemand een mening over Nederland vormt. Wat vindt de Fransman van de Nederlander? – vragen wij ons af in dit blog. Welnu.

Koningsdag in Amsterdam

Continue reading “Nederlanders: wat ervan te vinden”

De Parijzenaar

Het is een onderwerp waar ik al een tijdje omheen draai, maar desalniettemin dunkt het me onvermijdelijk hier iets over te schrijven: de Parijzenaar.

Waar het heel makkelijk is iets over de Parisienne te vertellen, is het als heteroseksuele vrouw lastiger iets algemeens te zeggen over de mannelijke inwoners van deze stad. De Parijzenaar bestaat natuurlijk niet, maar toch vind ik dat de mythe van de Parijzenaar niet aan verbeelding onderdoet aan die van de Parisienne.

Parijzenaar op een terras

Laten we daarom beginnen met het makkelijke werk: waaraan herkent men de klassieke Parijzenaar? De Parijzenaar is dun, komt zelden voorbij de 1m80, is blasé, onvermoeibaar charmant, hedonistisch, lichtelijk depressief, romantisch, ongrijpbaar, weet ondanks zijn indrukwekkende algemene kennis oppervlakkig te blijven en heeft een feilloze smaak.

U begrijpt dus dat de Parijzenaar zich in eerste instantie beter leent voor een romantisch avontuur dan voor een lang en gelukkig burgerlijk leven.

Continue reading “De Parijzenaar”

Landen die door Frankrijk worden gerespecteerd

Het is op dit blog zeker niet mijn bedoeling om clichés over Fransen in stand te houden. U hoort mij daarom ook niet zeggen dat alle Fransen chauvinist zijn. Met alle kritiek die ze op hun eigen land hebben zou dat te simpel zijn gesteld. Het is enkel bij gebrek aan betere landen dat Fransen vinden dat Frankrijk er toch wel boven uit steekt. En dat is iets heel anders. Er is wellicht geen enkel land dat op alle niveaus de Fransen evenaart dan wel voorbij steekt, maar er zijn wel een aantal landen die op bepaalde punten gerespecteerd worden. Ik noteer ze voor u: Italië. Japan.

Dat was het.

Trevi fontein

(Of nou… laten we Amerika niet vergeten. Ik kan me niet voorstellen dat ergens net zoveel hamburgers worden gegeten als in Parijs, maar hoewel de Fransen stiekem de grootste Amerikanofielen zijn blijft dit om een of andere reden dus stiekem en hebben we het hier verder niet over. Ik verwijs u door naar een stukje dat ik hierover op een andere website heb geschreven.)

Voor Fransen zijn de Italianen en Japanners dus de enige volkeren zijn die “er” iets van hebben gesnapt. Dit “er” slaat op een bepaalde finesse. Dit is lastig uit te leggen, aangezien alleen Fransen, Japanners en Italianen er iets van begrijpen. Maar bij deze toch een poging.

Continue reading “Landen die door Frankrijk worden gerespecteerd”

Nog heel even Charlie

Place de la République, 7 januari 2015

Eerst was er het geweld, toen het mediageweld. Wellicht heeft u sinds de stortvloed van live blogs, reportages, opinies, duidingen en cartoonschetsen een lichte intolerantie ontwikkeld voor de naam “Charlie”, of heeft deze naam zich inmiddels alweer naar uw middentermijngeheugen verplaatst, opdat het in de verdere toekomst alleen nog de herinnering oproept van “waar u ook alweer was” op de dag dat er een aanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo werd gepleegd.

En nu is er net weer nieuws uit Denemarken en alles wat daarmee gepaard gaat.

Ik heb zeker niet de illusie dat dit blogje nog een groots inzicht kan toevoegen aan uw volle brein. Maar omdat het ook een beetje gek zijn om zomaar het onderwerp heen te stappen, bij deze een kleine voetnoot.

Continue reading “Nog heel even Charlie”

Bises de Paris ! op Schrijver in Frankrijk

Met enige trots wijs ik u op een ‘Bises de Paris !’ column die is vandaag verschenen op de website ‘Schrijver in Frankrijk‘!

Schrijver in Frankrijk is een website van auteur Caspar Visser ‘t Hooft, die over een indrukwekkende voorraad van gastcolumns beschikt van in Frankrijk gestationeerde schrijvers. Denk aan Adriaan van Dis, Mensje van Keulen, Annelies Verbeke, Ilja Gort… en nu dus ook uw Bises de Paris-schrijfster!

Lees snel verder!

Les bobos

Als u in Parijs woont hoef ik het niet uit te leggen. Maar mocht dit niet het geval zijn (of woont u in een grot in Parijs – toch onwaarschijnlijk) dan is het hoog tijd dat dit blog het fenomeen “bobo” aan u uitlegt.

Bobo staat voor bohémien bourgeois, wat men zou kunnen vertalen als hippie-achtige snobs. Echter, als men ze vergelijkt met de sixtiesgedachten zijn het de grootste nepperdhippies die men zou kunnen bedenken. Het bohémien is om aan te geven dat men links stemt, maar behalve het kruisje op het stembiljet is er in de praktijk bitter weinig sprake van idealisme. Het bourgeois staat voor het feit dat men middle class, hoogopgeleid en snobistisch is, zonder overigens per sé van zeer goede huize te komen.

Deze twee elementen gaan in Parijs zeer goed samen, onder de “jongere generatie”.

Echter wordt het label bobo geplakt op zo’n beetje vanalles dat jong is en niet compleet reactionair. Tijd dus om de verschillende types bobo te filteren.

Canal Saint Martin

Continue reading “Les bobos”

Frans familiefeodalisme

Zo, dat is een mooie alliteratie om mee te beginnen, niet? En ‘t is de aankondiging van een lichtelijk economisch getint blogje. (Niet meteen wegrennen, alstublieft!)

Want het is u wellicht niet ontgaan dat een zekere Franse econoom genaamd Thomas Piketty op wonderlijke wijze furore heeft gemaakt bij de ideologische tegenpool van Frankrijk: de Verenigde Staten. De Franse hoogleraar werd er geroemd om zijn boek dat uitlegt dat (familie)kapitaal sneller groeit dan het kapitaal waarvoor wordt gewerkt, waardoor het ongelijkheidsgat steeds gapender wordt.

Standbeeldje en bloemboeketjes

Op wonderlijke wijze zei ik, want zoals u weet zijn de VS gewoonlijk nogal dwars van linkse praat over ongelijkheid. Maar in Frankrijk zelf, waar het boek een jaar eerder is verschenen, was de ophef niet bijzonder groot. Misgunnen de Fransen het succes van een briljant landgenoot? Neen, lijkt me, want het boek lijkt te bevestigen wat hier een vanzelfsprekendheid is: het is bijna onmogelijk rijk te worden door te werken. En dat komt niet alleen door de beroemde belastingen alhier.

Wonende in Parijs is bij mij sinds kort pas het kwartje pas echt gevallen. Wat was ik naïef te denken dat ik in een westerse open economie leefde! Want wat ik zoal constateer is dit:

Continue reading “Frans familiefeodalisme”