Frans familiefeodalisme

Zo, dat is een mooie alliteratie om mee te beginnen, niet? En ‘t is de aankondiging van een lichtelijk economisch getint blogje. (Niet meteen wegrennen, alstublieft!)

Want het is u wellicht niet ontgaan dat een zekere Franse econoom genaamd Thomas Piketty op wonderlijke wijze furore heeft gemaakt bij de ideologische tegenpool van Frankrijk: de Verenigde Staten. De Franse hoogleraar werd er geroemd om zijn boek dat uitlegt dat (familie)kapitaal sneller groeit dan het kapitaal waarvoor wordt gewerkt, waardoor het ongelijkheidsgat steeds gapender wordt.

Standbeeldje en bloemboeketjes

Op wonderlijke wijze zei ik, want zoals u weet zijn de VS gewoonlijk nogal dwars van linkse praat over ongelijkheid. Maar in Frankrijk zelf, waar het boek een jaar eerder is verschenen, was de ophef niet bijzonder groot. Misgunnen de Fransen het succes van een briljant landgenoot? Neen, lijkt me, want het boek lijkt te bevestigen wat hier een vanzelfsprekendheid is: het is bijna onmogelijk rijk te worden door te werken. En dat komt niet alleen door de beroemde belastingen alhier.

Wonende in Parijs is bij mij sinds kort pas het kwartje pas echt gevallen. Wat was ik naïef te denken dat ik in een westerse open economie leefde! Want wat ik zoal constateer is dit:

Lees verder

Parijs voor beginners, les #7: Le quartier

Indien u een trouwe volgeling bent van deze cursus, heeft u kunnen lezen dat Parijs een stad is die is opgedeeld in noord en zuid, oost en west (jaja), in arrondissementen en in metrohaltes. Al deze elementen bij elkaar bepalen de reputatie van de wijk waar u woont, en deze heet simpelweg uw quartier. Omdat het quartier een essentieel onderdeel is van uw Parijse bestaan, leek het me zinvol hier een lesje aan te besteden. Het ene quartier is immers het andere niet!

boulangerie tabac pharmacie

De heilige 3-eenheid: boulangerie, pharmacie, tabac

Om maar te beginnen met een vanzelfsprekendheid: zonder deze drie kan een quartier zich geen quartier noemen. Meest waarschijnlijk kent uw quartier wel zestien pharmacies, zeven boulangeries en zes tabacs, maar zelfs het meest slaperige en verlaten hoekje van Parijs heeft er van alle per definitie één. De heilige drie-eenheid zorgt er in elk geval voor dat u nooit zonder medicijnen, sigaretten, stokbrood of koffie hoeft te leven. En dat is een groot levensgemak. Het is bijna zonde als u op een zondag vergeet uw pain aux raisins of tartelette au citron voor de petit déj dan wel goûter bij de bakker om de hoek haalt. Alle negatieve eigenschappen die ik op dit blog over Parijzenaars heb genoemd vallen in het niet bij het genot van de Franse patisserie. Lees verder

Een kleurrijk terras

In Parijs geniet men momenteel druk van de nazomer. Of misschien geen na ZOMER, want een zomer had Parijs niet dit jaar. Een été indien, kunnen we maar beter zeggen.

 

 

Toeristen

Het is weer augustus. De Parijzenaars zijn weg, de toeristen nemen hun plaats in. Zo ook in de metro.

In de drie stoelen tegenover me zit een 3-personig gezin. Duidelijk toerist. De moeder zit links, zij draagt een slap t-shirt en sportschoenen. De vader zit in het midden, hij heeft een wat ouderwetse bril en draagt zowaar sokken in zijn wandelsandalen. Beiden staren ze met enige melancholie voor zich uit. Ze lijken niet alleen een beetje triest, maar ook erg goeiig, en als ik eerlijk moet toegeven ook een beetje dom. Maar wel heel lief.

Toeristen

De zoon zit naast de vader. De appel valt niet ver van de boom. Iets in de combinatie tussen vader en moeder heeft ervoor gezorgd dat de zoon gloedoranje haar heeft, dat geinig onder zijn, in zijn thuisland mogelijk hippe, zwarte hoed uit krult.

Ze zwijgen.

Dat is jammer, want ik ben benieuwd waar ze vandaan komen. Dat ze Germaans zijn, is duidelijk. Hoe langer je in een Latijns land woont, hoe belachelijker Germaanse toeristen lijken. Niet alleen steken ze met hun stevige bottenstelsel al kop en schouder boven de frêle Fransen uit – nee, alsof ze van nature niet al robuust genoeg zijn kleden ze zich ook nog eens als ware ze met een levensriskerende expeditie over de noordpool bezig zijn: windjacks, trekkingschoenen, rugzakken met heel veel klepjes.. Waar zouden ze toch bang voor zijn, die flinke Germanen? Heel onnodig allemaal.

Dan plots wordt er omgeroepen dat de metro wegens werkzaamheden een halte over gaat slaan. In het Frans.

Lees verder

Serieuze zaken, serieuze mensen

Elk volk heeft wel wat. Niet dat ik er plezier in beleef om de negatieve kanten van de Parijzenaars te belichten, maar ik moet toch maar eens noemen dat de Fransman over het algemeen slecht om zichzelf kan lachen. Want hij neemt de dingen in het leven over het algemeen zeer serieus, en dus ook met zichzelf valt er niet te spotten.

Foutje toegeven? Nee hoor.
Kritiekje geven? Egootje gekrenkt.
Oreert ie eindeloos door alsof hij de absolute wijsheid heeft gevonden? O wee je gebeente hem in de rede te vallen.

Als je al een tijdje in Parijs zit, denk je dat dit normaal is. Maar pas op een buitenlandse reis, of in contact met collega’s die van verre komen merk je: wat een ontspannend gesprek! Ik ben helemaal niet bang om een domme opmerking te maken! Want als er een fout is, dan lach je erom, en is de spanning weg. Blunder vergeten.

Parijs daarentegen, is geen stad voor foutenmakende sukkels. Al zodra je iemand ontmoet word je als eerst kritisch van kop tot teen gescand. De Parijzenaar gaat op die manier na of je wel een waardige gesprekspartner bent, enkel oordelend op hoe je erbij staat. En dan moet het gesprek nog beginnen.

Parijzenaar in de zon

Lees verder

Confrontatie, sensatie!

Vraag iemand om de typische Nederlander te beschrijven en men zegt: direct.

Echter, na een ontmoeting met een Française zei een Nederlandse vriendin ooit tegen me: ‘Heel typisch Frans was ze, zo héél direct!’

En ze was niet de enige die ik die opmerking heb horen maken. Is dat dan een eigenschap die de Fransen in gemeen hebben met de Nederlanders? Ik hoor immers ook vaak: ‘Ze zijn maar kronkelig, die Fransen, je weet maar nooit hoe het echt zit.’

Maar hoe zit het dan wel? Daar heb ik nu zo’n beetje mijn conclusie over getrokken.

Waarom een Nederlander direct is:

Een Nederlander zegt wat ie denkt omdat ie denkt dat eerlijk zijn een goed idee is. Het maakt de communicatie immers efficiënter. Verder denkt de Nederlander bij het uitspreken van een eerlijke zin niet per sé veel na over de consequenties: of het hard aan komt bij de ontvanger, of dat daarbij zijn reputatie op het spel staat… Nee, hij denkt iets dus hij zegt het – waarom zou er meer zijn dan dat. Wij ‘Ollanders zijn lekker simpel, toch?

Waarom een Fransman “direct” is:

Een Fransman daarentegen zegt graag waar het op staat voor het effect, dat is: een confrontatie aan te gaan. Fransen koesteren het idee om met verve voor hun mening uit te komen. En die geven ze, net zoals Nederlanders, vaak gevraagd en ongevraagd. (Vooral ongevraagd.) Mààr: Als je dus een Parijzenaar wat venijnige Franse woorden hoort spuwen, dan is het niet zo maar een mededeling van zijn mening. Hij bedoelt er meer mee. Het zegt namelijk:

  1. Ik bevind me momenteel in de hiërarchische/contextuele positie om dit te kunnen zeggen.
  2. Dit is dus een mooie gelegenheid je op je plaats te zetten.
  3. Ik ga een discussie aan! Ha! Kom maar op met je verweer!

Wat de Fransman daadwerkelijk met zijn confrontatie bedoelt, is alsnog moeilijk te achterhalen (als er überhaupt al een reden is). Wat er wel altijd wordt verwacht, is een tegenreactie. Anders is de confrontatie immers zinloos. Het oneens zijn wordt veel meer in het vaandel gedragen dan bepaalde ideeën die simpele zielen waarderen, zoals “samenwerking” of “service”.

Vuurspuwer spuwt zijn mening

Lees verder

Quiz: test of u geschikt bent voor Parijs

Voordat ik met mijn koffertje met een enkeltje richting Parijs vertrok heb ik mij vaak afgevraagd of het wat voor me was, Parijs. Want het beeld dat er over Paris bestaat is uiteraard veel te romantisch: u wordt wakker met een petit café op het terras, werkt tot een uurtje of vijf maar niet langer want dat mag niet van de vakbond, en na werktijd staan lange romantische wandelingen langs de Seine op de agenda, of eigenlijk heeft u helemaal geen agenda, want die heeft u natuurlijk nog in Nederland weggegooid!

Om u voor dit soort waanideeën te behoeden heb ik dus een quiz gemaakt.

Aarzel niet langer en speel!

Ik hoor graag of u er iets aan heeft.

Quiz: bent u geschikt voor Parijs?

In de rij staan, 10 versies

Wie in Parijs woont, moet gewend raken om in de rij te staan. Wat dat betreft lijkt Paris net een communistisch land: te veel vraag, chronisch te weinig aanbod.

Of, is het echt een economische kwestie of meer een kwestie van kuddegedrag: iedereen doet het, dus ik sluit me maar aan?

Ik kwam tot een kleine discussie hierover toen ik op zoek was naar een ijsje. Op een aangename lentedag, een zaterdag, in de wijk Saint Germain. Goed, dat is natuurlijk vragen om een rij. Maar de rij van de ijscozaak liep tot twee winkels verder!

Absurd, was de reactie van mij en een Engelse vriendin. Die wachttijd weegt toch niet op tegen het plezier dat een ijsje biedt? Al in verhouding tot de tijd zou je niet langer in de rij moeten staan dan dat het duurt om je ijsje op te likken. En een ijsje is een luxe, geen absolute noodzaak voor een aangename dag.

ijsjes in een houder

Voor ons dan maar geen ijsje, dus.

Wel vroegen we ons af wat die mensen bezielde, om je zo aan die gigantische rij aan te sluiten.

Lees verder

Meringue-bij

Weer een pâtisserie-bedenksel dat ik met u moest delen: een meringue-bij! Schattig, niet?
Helaas was bij thuiskomst een van zijn vleugeltjes gebroken, maar nog erger was het toen ik z’n kopje eraf moest bijten.

Madame, mademoiselle

Mejuffrouw: in het Nederlands een potsierlijk, uit het gebruik geraakt woordje, en tot in de jaren 1970 was de officiële status voor ongehuwde Hollandaises. Kunt u het zich nog voorstellen?

In Frankrijk houdt men niet zo van verandering, maar uiteindelijk lukt het ook hen niet het verloop van de tijd tegen te houden: hier hebben volhardende feministen ditzelfde resultaat in 2012 behaald.

Jaja.

Daar gingen ongetwijfeld flinke strijden, provocerende campagnes en verhitte debatten aan vooraf, de Fransen kennende. Maar een hokje “mejuffrouw” op het formulier is nu ook hier een verboden zaak.

Echter, zoals alles in Frankrijk paradoxaal is, wordt er in het dagelijks leven natuurlijk nog flink op los gemademoiselled. Daar verandert geen woedende feministe iets aan. Want mademoisellen heeft iets frivools, voor zowel zender als ontvanger. En frivoliteit, daar houden Fransen wél van.

rue Madame straatnaambordje

rue Mademoiselle straatnaambordje

En het voegt toegegeven ook wat charme toe aan de dagelijkse omgang. Zo van, als je in je restaurant om de hoek even een glaasje wilt gaan drinken maar alle tafels bezet zijn, de ober “Mademoiselle est connue”  tegen zijn patron zegt en er dan bliksems snel een plaatsje voor je vrij is gemaakt. Gecharmeerd neem je je plaats in je stoeltje. Ging dat even makkelijk!

Lees verder

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 137 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: